Participatie in actie
Vlaanderen komt in actie, en de Vlaming wordt aangepord om te participeren. Via zowat alle mediakanalen wordt ‘Vlaanderen in actie’ (VIA) gepromoot. Elke Vlaming wordt geprikkeld met de vraag: ‘Wat doe jij voor een beter Vlaanderen?’ Iedereen mag zijn idee inbrengen.
Dat ze een tandje bijsteken op het vlak van participatie, is geheel logisch. De Facebook-pagina van VIA heeft slechts 233 fans, da’s dus 0,004 % van de Vlaamse bevolking. De participatie via nieuwe media loopt alvast niet van een leien dakje. En zelf hebben ze het ook nog niet beet: hun laatste nieuwsbericht op de facebook-pagina is een maand oud. Een eeuwigheid op de internettijdschaal!
Dan bereiken ze via meer klassieke participatiekanalen toch meer volk. Zo haalde de volksraadpleging over een van de paradepaardjes van de logistieke poot van VIA, de Lange Wapper, een mooie opkomst. Hier deed 34,75% van de Antwerpse bevolking mee: 133.288 sinjoren zaten niet op facebook maar gingen de deur uit om te gaan stemmen. En de burgers van ’t Groot Gedelf, een vzw die zich langs de andere kant van de Schelde inzet voor het behoud van het huidig Schipdonkkanaal, verzamelde voor haar petitie al 47.385 handtekeningen, meer dan genoeg om een hoorzitting te bekomen in het Vlaams Parlement. Straffer nog, hun argumentatie tijdens de hoorzitting noodzaakte de parlementsleden om een tweede hoorzitting te organiseren. Als dat geen opmerkelijke burgerparticipatie is!
Ja maar, hoor ik u al zeggen. Die succesverhalen zijn voorbeelden van initiatieven waar mensen in actie komen tegen bestaande plannen. Dat is juist, maar daarom zijn die mensen niet verkeerd. Juister is de vraag te stellen waarom deze mensen verplicht worden in dit format te participeren. Waarom worden ze niet betrokken bij het bepalen van de agenda, bij het formuleren van de mogelijke alternatieven?
En juist hier wringt het schoentje, of het nu Vlaanderen in Actie is, of eender welk groot infrastructuurprojec t . Neem nu een project dat we nog niet bespraken: de verbreding van de Brusselse Ring. Ook hier was er niet eerst een breed maatschappelijk debat over de toekomst van onze mobiliteit, maar wel een MER dat men hoopte stiekem tijdens de vakantie te laten passeren. Quod non In die zin is er het laatste decennium niet veel veranderd in Vlaanderen. Zelf mocht ik, als initiatiefnemer van de eerste succesvolle volksraadpleging in Vlaanderen, getuige zijn hoe de toenmalige Gentse burgemeester in 1997 de bewoners opriep om niet te komen stemmen! Waarna er maar liefst 40 % van de stemgerechtigden opdaagde, waarvan 95% de plannen voor een ondergrondse parking naar de prullenmand verwees.
Het wordt de hoogste tijd dat Vlaanderen het participatiebeginsel ernstig neemt. Dit stelt dat men burgers vroeg, tijdig en doeltreffend bij het beleid betrekkt. Dat betekent van bij het begin van een besluitvormingsproces, en ten volle. Als men dit niet doet, wordt participeren wel een heel selectief begrip. Je mag dan wel leuke ideetjes posten op de website van VIA. Maar als burger je rechten gebruiken om bijvoorbeeld een bezwaar te uiten tegen een infrastructuurwerk, hola! Daarvoor is zelfs een speciale parlementaire commissie opgericht, om te kijken hoe procedures versneld, zo niet afgeschaft kunnen worden.
Wie hoopt zo sneller vooruit te kunnen gaan, zal bedrogen uitkomen. Want de wakkere burger schiet graag in actie, zeker als men hem of haar eerst negeert. Da’s pas democratie: Vlaanderen in actie, maar niet op maat van het beleid ...
Reacties
Nieuwe reactie inzenden